Ecare. Puur voor zorg

Home > Blog > Zorg > Zorgverleners zijn zorgprofessionals

Zorgverleners zijn zorgprofessionals

De zorg.

Dat is nogal een breed begrip waar ik me de laatste weken veel mee bezighoud. Sinds een maand werk ik als marketeer bij Ecare, een bedrijf dat innovatieve software maakt voor de zorg. De thuiszorg is een van die aspecten van zorg waar we bij Ecare software voor ontwikkelen. Om een beter beeld te krijgen van wat die vorm van zorg in de praktijk inhoudt, besloot ik een ochtend mee te lopen met een zorgprofessional in de wijk.

Het is kwart voor acht in de ochtend op een herfstachtige woensdag. Renske van Buurtzorgteam Apeldoorn Centrum 2 wacht me op bij station Apeldoorn Osseveld. Zij is verzorgende IG (Individuele Gezondheidszorg) en met haar ga ik de wijk in. Renske werkt sinds februari 2015 voor Buurtzorg. Samen met haar teamcollega’s is Renske verantwoordelijk voor de manier waarop zij in hun wijk zorg verlenen. Zo regelt Renske bijvoorbeeld de planning van de routes voor haar team. Aan de hand van deze planning kunnen haar collega’s zien hoe laat ze bij de cliënten moeten zijn. In haar zwarte Fiat 500 rijden we naar de eerste cliënt van de ochtend. Sommige collega’s doen dit op de fiets, maar Renske kiest voor de auto. Vanwege de regen die met bakken uit de lucht valt, ben ik haar daar erg dankbaar voor.

We komen aan bij het huis van de cliënt. De achterdeur is niet op slot dus we lopen zachtjes naar binnen. Renske gaat onderaan de trap staan en roept: “Sien, ben je wakker?” Van boven klinkt een oude opgewekte stem: “Ik was nog even weer naar bed gegaan, ik ben nog in m’n pyjama.” Voorzichtig loopt Sien de trap af. Eenmaal beneden kijkt ze me aan. “Dat is Peter, hij loopt een dagje met mij mee”, vertelt Renske. Sien lacht en schudt me de hand. Renske opent een keukenkastje boven het aanrecht waarin een kluisje staat. Ze haalt de medicijnen eruit en legt ze voor Jannie neer op tafel. “Heb je al ontbeten Sien?”, vraagt Renske. “Ja ik heb al lekker een krentenbol gehad”.

Aan tafel praten we wat over koetjes en kalfjes. “Ik vind het goed dat jullie hier nog even zitten hoor”, zegt Sien, “maar als jullie het niet erg vinden, laat ik alvast het bad vollopen.” “Dat is geen probleem”, antwoordt Renske. “We moeten toch zo naar de volgende cliënt.” Kort nadat we bij Sien wegrijden vraag ik aan Renske of het geen risico is om een dementerende vrouw alleen een bad te laten nemen. Renske legt uit dat zij en haar collega’s de toestand van Sien goed in de gaten houden. “Van Sien weten we gewoon dat ze nog heel goed zelfstandig in bad kan”. “En die krentenbol dan”, vraag ik, “hoe weet je dat ze die ook echt gehad heeft”. “Oh, maar ik zag een bordje en een mesje op het aanrecht liggen”, zegt ze als vanzelfsprekend.
Een echte zorgprofessional, realiseer ik me dan.

Gedurende de morgen leer ik enorm veel over het vak van zorgverlening. In de werkwijze van Renske zie ik een hoge mate van professionaliteit en zelfstandigheid. Ze verschoont een wond, doet bij een man een buikband om, zwachtelt een been en dient cliënten de juiste medicijnen toe. Ondertussen vinkt ze al deze zorgmomenten af op haar iPad. Het valt me op dat, naast het toepassen van vakkennis, het de kleine subtiele handelingen zijn die minstens zo belangrijk zijn bij het leveren van sociale zorg. Bij een oudere vrouw blijven we bijvoorbeeld wat langer zitten om een praatje te maken. Op tafel staat een schaaltje met bonbons, waar we gewoon uit mogen pakken. En ik drink een kopje koffie uit een apparaat dat mevrouw speciaal voor haar gasten heeft gekocht, want zelf lust ze geen koffie.

De wijkverpleging is een bijzonder vak waarbij zorgen, observeren, luisteren en praten centraal staan. Een vak waarbij iedere cliënt en daardoor iedere situatie anders is. Op een doordeweekse ochtend vult Renske een kan met ranja bij een cliënt thuis, omdat mevrouw anders pure siroop uit de fles drinkt. En even later belt ze een collega om te vertellen dat haar planning iets is gewijzigd. Bij de cliënten thuis, houdt ze de zorgdossiers bij. En op het wijkkantoor, de plek voor het teamoverleg, praat ze met een collega over wat zaken die spelen binnen het team. Wijkverplegers zijn duizendpoten. Aan het einde van de ochtend was ik duf van alle indrukken. Daarom heb ik respect voor Renske, en ongetwijfeld al haar collega’s, omdat ze met zoveel overtuiging en positivisme zorg verlenen. Zij zijn er altijd voor de mensen die hun zorg hard nodig hebben.

Geplaatst op: 14 nov 2016 in

© 2017 Copyright, All rights reserved

Made by Grphx & Webrr