Ecare. Puur voor zorg

Home > Echte verhalen > Buurtzorg Jong: een logische kijk op jeugdhulp

Buurtzorg Jong: een logische kijk op jeugdhulp

Henk Wever is jeugd- en gezinswerker en projectcoördinator bij Buurtzorg Jong, een organisatie die hulp biedt aan gezinnen die problemen ervaren of zorgen hebben. De medewerkers van Buurtzorg Jong werken in kleine zelfsturende teams. Ze kennen geen management; de teams voeren hun werk uit met de lokale gemeente als opdrachtgever. Daarnaast nemen ze zelf nieuwe collega’s aan en zijn ze verantwoordelijk voor het vinden van een geschikte locatie in de wijk. In dit interview vertelt Henk over zijn werk bij Buurtzorg Jong, zijn visie op jeugdhulp, en wat de rol van software daarbij is.

Volgens jullie website organiseert Buurtzorg Jong de jeugdhulp logischer en goedkoper. Hoe doen jullie dat?

Sinds de transitie in 2015 zijn gemeentes verantwoordelijk voor de jeugdhulp. Het doel is om de zorg meer lokaal, en dichterbij de mensen aan te bieden. Net zoals de huisarts bij je in het dorp. Buurtzorg deed dit al met de wijkverpleging. Buurtzorg Jong biedt gemeentes een aanbod op maat in laagdrempelige jeugdhulp. Buurtzorg Jong is voortdurend in gesprek met de gemeentes over wat er lokaal speelt en welke opdracht aan de teams daarbij past. Daarbij worden professionals geworven die bij de opdracht passen. Onze teams zitten midden in de wijk en zijn persoonlijk en direct bereikbaar. Dat maakt de drempel om hulp te vragen voor een gezin een stuk lager.

Buurzorg Jong levert (kosten)efficiënte zorg omdat de organisatie bijna alleen maar bestaat uit jeugd- en gezinswerkers. We krijgen ondersteuning vanuit het kantoor in Almelo, we hebben één teamcoach en onze directeur/oprichter. We hebben geen locaties in eigendom. Die krijgen we van gemeentes of we huren hele simpele ruimtes. In Zaltbommel is een team dat de kantine van een ijsvereniging huurt, die staat immers toch meestal leeg. Daar kun je een prima kantoor in hebben.

Waaraan merk je dat je als organisatie goed bezig bent?

Om te beginnen aan het werkplezier van de collega’s. Als we een vacature schrijven dan zijn er ontzettend veel gemotiveerde en ondernemende mensen die in ons team willen werken. We komen allemaal uit organisaties waar we gevoeld hebben dat we soms iets anders wilden doen voor gezinnen dan mogelijk was. Buurtzorg Jong biedt dat voor hulpverleners; de vrijheid om te doen wat nodig is. Natuurlijk wel binnen kaders. We zijn professionals en moeten ons dus ook houden aan richtlijnen en protocollen. Maar mensen die bij Buurtzorg Jong gaan werken en echt op zoek zijn naar die autonomie, gaan ook niet snel meer weg.

Daarnaast merk je het aan de tevredenheid van de gezinnen die we helpen. Wij houden interviews met gezinnen waar we vertrekken en dan vragen we naar tips en verbeterpunten. Ik geloof dat de gemiddelde score voor alle teams nu 4,5 uit maximaal 5 punten is. En dat is goed voor jeugdhulp. Want je komt in gezinnen waar van alles aan de hand is, zoals bijvoorbeeld een scheiding of ruzie. Daar moet je dan heel kritisch zijn. Soms moet je best een harde noot kraken en als het je dan lukt om zulke tevreden klanten te hebben, dan doe je gewoon iets goed.

Wat doe je als je voor het eerst bij een gezin thuiskomt?

Ons motto is: eerst buurten, dan zorgen. We gaan gewoon eerst eens zitten en praten over het gezin, werk, hoe het gaat op school en wat er allemaal speelt. Ik probeer echt de mensen te leren kennen. Ik probeer heel duidelijk uit te leggen dat ik ook maar een mens ben. Het feit dat zij een probleem hebben en ik degene ben die hen daarbij helpt, maakt mij niet beter. Ik kan dezelfde problemen hebben. Ieder mens heeft wel eens iemand nodig die meedenkt. Ik vind ook dat we in Nederland ontzettend trots zijn. Wij vinden als samenleving dat ‘ouder zijn’ iets is wat je gewoon moet kunnen. Terwijl als je ouders daarnaar vraagt dan zeggen ze: ‘het moeilijkste wat ik ooit is gedaan is een kind opvoeden’. Wij proberen die nuance te benadrukken.

Is er wel altijd tijd om eerst te gaan buurten?

Het kan zijn dat er heel acuut dingen spelen, en dan is daar geen tijd voor. Maar dan probeer ik het toch een beetje te doen. Als eerste ga ik kijken wat ik kan doen om de stress weg te nemen. Ouders kunnen bijvoorbeeld helemaal in paniek zijn omdat ze de huur niet meer kunnen betalen. In dat geval ga ik eerst bellen met de woningbouwvereniging om te kijken of we de betaling kunnen uitstellen. Op die manier komt er even weer rust om een plan te maken zodat de huur daarna wel gewoon betaald kan worden. Als er rust is, dan kunnen mensen weer helder denken over de toekomst. Hoe het vanaf daar verdergaat, is ook afhankelijk van het gezin.

Dus het gezin bepaalt ook voor een groot deel welke hulp jullie bieden?

Ja absoluut. Nadat we elkaar hebben leren kennen, vragen we het gezin een eigen plan te maken (het familiegroepsplan). Als ze het willen, kunnen we ze helpen bij het maken van een plan. We vinden dat dit plan van het gezin leidend moet zijn. Dat staat trouwens ook zo in de jeugdwet. We vragen altijd eerst aan het gezin of ze al een plan hebben gemaakt over wat er moet gebeuren. Vervolgens moeten wij het plan, als professionals, ook bekijken in een breder spectrum van pedagogiek. Wat weten we over ontwikkeling van de kinderen? Is het veilig genoeg?

Hoe leg je zo’n plan dan vast?

Dat is waar Puur, het zorgdossier van Ecare, komt kijken. Wij denken na over de acties die we gaan ondernemen. Dat zetten we weg in Puur. Binnen de jeugdhulp hebben we de richtlijnen jeugdhulp, dat zijn niet zozeer protocollen die we moeten volgen maar het is wel een databank van bewezen effectieve aanpak in bepaalde situaties. Die richtlijnen, in de vorm van allerlei voorbeeldplannen, zijn in Puur verwerkt. Ik moet eerlijk zeggen dat we Puur ook wel een beetje creatief gebruiken. Wij zijn namelijk een kleine organisatie met zo’n 70 medewerkers. We konden het niet veroorloven om speciaal voor ons een nieuw dossier te laten maken. Toen hebben we aan Ecare gevraagd: ‘welk dossier dat jullie al hebben ontwikkeld, past het beste bij ons?’ Dat bleek het Puur Zorgdossier te zijn. Dit zorgdossier is specifiek gericht op zorg en welzijn van mensen. Het werd al gebruikt voor hulp aan mensen met een beperking, maar nog niet voor de jeugdhulp. Ecare had al speciaal voor de zorg voor mensen met een beperking een dossier ontwikkeld. Dit dossier bleek ook goed geschikt te zijn voor de jeugdzorg. Ook het classificeren volgens Omaha is binnen de jeugdhulp nog ongekend. Dit is iets dat we ons nu eigen hebben gemaakt en het maakt het verantwoorden van ons werk veel simpeler.

Wat is wat jou betreft de rol van software in de jeugdhulp?

Als jeugd- en gezinswerker kom je bij heel veel gezinnen, en ben je altijd druk. Het mooie aan Puur is dat je daarmee een dossier hebt waarin je vooraf heel goed je werk kan plannen en uitzetten. Met plannen bedoel ik in dit geval het kiezen en beschrijven van een methode. Als ik dan naar de gezinnen ga, hoef ik alleen maar in het dossier aan te geven welke stap in de methode ik gemaakt heb. Dat zit ‘m in de software maar ook in de manier waarop wij werken. Wij kiezen vooraf de aandachtsgebieden en koppelen daar acties aan. Als je die heel concreet uitwerkt dan hoef je achteraf veel minder administratie te doen. Dat is uiteindelijk het doel. De software is niet leidend, en dat is ook hoe de jeugdhulp in elkaar zit. Als ik bij een gezin kom, dan ben ik niet leidend, maar het gezin. Wij worden op onze beurt niet geleid door managers. Wij zoeken dat ook in software. Wij willen software dat ons dient, en niet dat wij software dienen.

© 2017 Copyright, All rights reserved

Made by Grphx & Webrr