Ecare. Puur voor zorg

Home > Blog > Zorg > Mijn eerste ervaring in een verpleeghuis

Mijn eerste ervaring in een verpleeghuis

Sinds eind augustus werk ik als Product Specialist bij Ecare. Regelmatig bezoek ik onze klanten zodat ik hen goed leer kennen en weet wat hun wensen zijn. Onlangs liep ik een dag mee in een verpleeghuis van Brentano in Amstelveen. Ik had nog geen ervaring met mensen met dementie dus ik wist niet goed wat ik kon verwachten. Dat heb ik die dag echt voor het eerst meegemaakt.

Ik liep een ochtenddienst mee met Mourad, een positieve jongen die even oud is als ik. Hij doet al zes jaar zijn werk met veel enthousiasme. Hij vertelde me dat hij plezier heeft in het werken met mensen. Sowieso werken alle verplegers daar met veel passie, en gaan ze heel leuk met de bewoners om. Ze maken soms grappen waarvan ik denk: “Kan dat wel?” Maar de bewoners vinden het allemaal hartstikke mooi.

Om eerlijk te zijn was ik ook wel een beetje geschrokken van hoe het leven van verpleeghuisbewoners eruitziet. Als ze zijn opgestaan en ontbijt en medicatie hebben gehad, dan zitten ze daar maar in een huiskamer. Dan is het lunchtijd en daarna slapen veel mensen tussendoor, of vallen in de stoel in slaap totdat het weer etenstijd is. In principe is de dagindeling van ontbijt-lunch-avondeten drie keer een blok van hetzelfde. Dat zijn hun dagen. Daar had ik van tevoren niet over nagedacht, en vond ik wel confronterend.

Gelukkig kon Mourad dit relativeren. “De bewoners hebben vaak niet zoveel vrienden en familie meer. Hier hebben ze allemaal mensen om zich heen. Zo’n verpleeghuis, wat er voor mensen van onze leeftijd dan misschien een beetje sneu uitziet, is voor die mensen juist een uitkomst. Mensen zoals jij en ik hebben een druk en dynamisch leven, dat is niet te vergelijken met het leven dat onze bewoners leiden. We kunnen alles doen wat we willen. Maar dat betekent ook dat we echt tijd moeten maken om met familie en vrienden af te spreken. Dit gaf me te denken, waarna ik met andere ogen naar verpleeghuizen ben gaan kijken.”

Wat ik ook bijzonder vond om te zien is dat de bewoners zichzelf volledig overgeven aan de zorg die ze nodig hebben. Ze kijken er ook niet van op als er een vreemde, zoals ik, een dagje meeloopt. Een gepensioneerde lerares knoopte tijdens het ontbijt een gesprek met mij aan. Zo’n vijf minuten later had ze zes keer hetzelfde verhaal verteld. En iedere keer weer met dezelfde overgave. Ik had dementie nog nooit van dichtbij meegemaakt, dus dat was erg indrukwekkend.

Mourad is een echte vakman. Hij zei dat hij heel ongelukkig zou worden als hij de hele dag op een kantoor zou werken. Op een gegeven moment gingen we kijken hoe hij met Puur, onze software voor de zorg, werkt. Dat vond hij toch wel het minst leuke aspect van zijn werk, terwijl ik op dat moment juist helemaal in mijn element was. Dat was wel erg grappig om te zien. Dit was voor mij dan ook het bewijs dat ICT in de zorg een puur ondersteunende rol moet hebben, zodat de zorgverleners meer tijd hebben om te doen waar ze goed in zijn: zorg verlenen.

Geplaatst op: 7 nov 2017 in

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2017 Copyright, All rights reserved

Made by Grphx & Webrr